Podział kamieni stosowanych na tarasach
Na polskim rynku dominują cztery grupy kamienia naturalnego stosowanego na zewnętrznych tarasach: granity, piaskowce, łupki (kwarcytowe i łupkowe) oraz trawertyny. Każda grupa różni się strukturą mineralogiczną, co bezpośrednio przekłada się na parametry techniczne istotne dla zewnętrznych posadzek.
Granit — najpopularniejszy wybór
Granit to skała magmowa zbudowana z kwarcu, skalenia i miki. Twardość wg skali Mohsa wynosi 6–7, co przekłada się na bardzo dobrą odporność na ścieranie. Nasiąkliwość granitu waha się w granicach 0,1–0,5% — jest to wartość korzystna z punktu widzenia mrozoodporności, bo woda nie przenika głęboko w strukturę kamienia.
W Polsce wydobywa się granity w okolicach Strzegomia i Strzelina na Dolnym Śląsku. Są to granity szare, różowe i czarne, stosowane zarówno jako płyty cięte jak i kostka brukowa. Na tarasy najczęściej używa się płyt ciętych w formacie 30×30, 40×40 lub 60×40 cm z powierzchnią płomieniowaą (antislip) lub grysowaną.
Granit płomieniowany vs polerowany
Na zewnętrzne posadzki (tarasy, ścieżki) stosuje się granit płomieniowany lub szczotkowany — powierzchnia jest chropowata i antypoślizgowa. Granit polerowany na tarasie zewnętrznym wymaga specjalnej impregnacji i jest śliski po deszczu.
Piaskowiec — ciepły wygląd, wymagająca konserwacja
Piaskowiec to skała osadowa zbudowana z ziaren kwarcu spojonych lepiszczem. Nasiąkliwość typowych piaskowców budowlanych wynosi 4–8%, co jest wartością wysoką i wymaga regularnej impregnacji (co 1–2 lata na zewnątrz). Piaskowce bielicowe, czerwone i żółte mają swój charakterystyczny ciepły wygląd, ceniony w architekturze rezydencjalnej.
Piaskowce krajowe wydobywa się m.in. w okolicach Bolesławca (piaskowiec bolesławiecki). Na tarasy stosuje się formaty cięte lub łupane — te drugie mają naturalną fakturę i nieregularne krawędzie, nadając tarasowi rustykalny charakter.
Łupek kwarcytowy i łupkowy
Łupki kwarcytowe charakteryzują się niską nasiąkliwością (1–3%) i dobrą odpornością na mróz. Naturalna łupliwa struktura daje płyty o grubości 1–2 cm z nieregularnymi krawędziami — stąd nazwa „kamień dzikołupany" używana w handlu. Są stosunkowo lekkie i chętnie wybierane do cienkich formatów.
Łupki klasyczne (fyllity) są bardziej kruche i wymagają starannego układania — nie wolno ich przeciążać punktowo. Na polskim rynku popularne są łupki z Indii i Brazylii, dostępne w kolorach grafitowych, zielonych i rdzawych.
Trawertyn
Trawertyn to wapień o charakterystycznych porach i żyłkach. Nasiąkliwość może być wysoka, jeśli pory są niezabarione (wersja naturalna). Komercyjnie dostępne płyty trawertynu mają pory wypełnione masą epoksydową lub cementową (wersja „filled"). Na tarasach zewnętrznych w polskim klimacie wymaga starannej impregnacji przed zimą.
Impregnacja — konieczność dla kamienia naturalnego
Kamień naturalny na tarasie zewnętrznym należy impregnować impregnatem hydrofobowym i oleofobowym. Producenci materiałów do kamienia (np. Fila, Mapei, Tenax) oferują produkty dostosowane do poszczególnych rodzajów kamienia. Częstotliwość impregnacji zależy od rodzaju kamienia: granit co 2–3 lata, piaskowiec co 1–2 lata, trawertyn co rok.
Środków na bazie kwasu solnego ani octu nie wolno stosować do mycia kamienia naturalnego — niszczą powierzchnię i usuwają impregnację.
Normy jakości
Kamień naturalny na posadzki zewnętrzne powinien spełniać wymagania normy EN 12057 (płyty modularne) lub EN 12058 (płyty na posadzki). Parametry mrozoodporności określa EN 12371.